Strona główna > Od nas > Ministerstwo Zdrowia odpowiada na nasze pytania

Ministerstwo Zdrowia odpowiada na nasze pytania

Przypomnijmy, że zadaliśmy kilka pytań  Ministerstwu Zdrowia, w  związku z tekstem pt. „Tragiczna śmierć dziecka. Prokuratura wyjaśnia” . Uważaliśmy  bowiem, że wyjaśnienia w tej sprawie, jakie otrzymaliśmy od rzecznika Prokuratury Okręgowej w Warszawie, nie są wystarczające. Dziś otrzymaliśmy odpowiedź.

 

MINISTERSTWO ZDROWIA

 Rzecznik Prasowy

 MZ-BP-P-0620-7399-3/MH/12

portal nomimos.pl

 

 

odnosząc się do e-maila, przesłanego w dniu 21.08.2012 r., informuję, że każde budzące wątpliwości zdarzenie związane z udzielaniem pomocy lekarskiej należy rozpatrywać indywidualnie i po zapoznaniu się z pełnym materiałem w danej sprawie – przede wszystkim z nagraniem zarejestrowanym na stanowisku dyspozytora medycznego oraz z działaniami podjętymi przez lekarza NśPL. Ponieważ planowanie, organizowanie i koordynowanie systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego oraz nadzór nad jego działaniem na terenie województwa należy do zadań wojewody (art. 19 ust 1 i 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym – Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z późn. zm.), każda jednostkowa sytuacja dotycząca nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu ratownictwa medycznego powinna być rozpatrzona przez właściwego (ze względu na miejsce wystąpienia zdarzenia) wojewodę.

 

Zasadność odmowy zadysponowania zespołu ratownictwa medycznego podlega w pierwszej kolejności ocenie dyrektora jednostki, następnie może być oceniona przez wojewodę z udziałem konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie medycyny ratunkowej oraz, niezależnie, przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Jak wynika z informacji przekazanych przez Wandę Pawłowicz (rzecznika prasowego Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ), oddział – w ramach swoich kompetencji – zwrócił się do podmiotów realizujących świadczenie Nocnej i Świątecznej Opieki Zdrowotnej o wyjaśnienie przyczyn, które spowodowały śmierć dziecka.

 

 

Rodzice dziecka mogą też zwrócić się do Rzecznika Praw Pacjenta, który (zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r. poz. 159) jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony praw pacjentów.

 

Odnosząc się do pytania nr 4. informuję, że w sprawie zdarzenia, które miało miejsce w dniu 11.08.2012 r. w Gostyniu, Minister Zdrowia podjął działania ze względu na fakt odmowy transportu rannego dziecka przez jednostkę, którą bezpośrednio nadzoruje (czyli Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Lotnicze Pogotowie Ratunkowe). Natomiast w sprawie, którą Pani opisuje, postępowanie prowadzi już Prokuratura Rejonowa w Pruszkowie, bada ją również Mazowiecki Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia.

 

Z uwagi na treść pozostałych pytań, chciałabym przekazać Pani również dodatkowe informacje, dotyczące działania Państwowego Ratownictwa Medycznego:

 

Zgodnie z ustawą o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z późn. zm.) zespół ratownictwa medycznego jest jednostką systemu podejmująca medyczne czynności ratunkowe w warunkach pozaszpitalnych, w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego (tj. stanie polegającym na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagającym podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia). Do każdej osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, za pośrednictwem numeru alarmowego 999 lub 112, może być wezwany zespół ratownictwa medycznego.

 

Pacjentom, u których nie występuje stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, a którzy po godzinach funkcjonowania podstawowej opieki zdrowotnej i w dni wolne od pracy wymagają pilnej pomocy medycznej, świadczenia opieki zdrowotnej udzielane są w ramach nocnej i świątecznej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej (NŚPL). Zgodnie z zarządzeniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr 105/2008/DSOZ z dnia 5 listopada 2008 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: podstawowa opieka zdrowotna (zmienionego zarządzeniem Nr 10/2011/DSOZ PrezesaNarodowego Funduszu Zdrowia z dnia 28 lutego 2011 r.), świadczenia NŚPL realizowane są przez lekarzy i pielęgniarki od poniedziałku do piątku w godz. od 18.00 do 8.00 dnia następnego oraz w soboty, niedziele i inne dni ustawowo wolne od pracy od godz. 8.00 dnia danego do godz. 8.00 dnia następnego, w warunkach ambulatoryjnych lub w domu pacjenta. Świadczenia te udzielane są także w związku z potrzebą zachowania ciągłości leczenia zgodnie z zakresami zadań lekarza POZ oraz pielęgniarki POZ. Zespoły ratownictwa medycznego nie realizują świadczeń NŚPL – nawet wtedy, gdy dysponent tych zespołów zawarł z NFZ umowy na oba zakresy świadczeń.

 

Informacja o stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przekazywana na nr alarmowe 112 i 999 odbierana jest przez dyspozytora medycznego.

 

Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym dyspozytorem medycznym może być lekarz systemu, pielęgniarka systemu i ratownik medyczny, którzy posiadają co najmniej 5 lat doświadczenia w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w pogotowiu ratunkowym, szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale anestezjologii i intensywnej terapii lub w izbie przyjęć szpitala oraz osoba zatrudniona na stanowisku dyspozytora medycznego w dniu wejścia w życie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym (tj. 1 stycznia 2007 r.), niespełniająca wymagań dla lekarza systemu, pielęgniarki systemu, ratownika medycznego pod warunkiem spełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego.

 

Dyspozytor medyczny ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego w różnych formach kształcenia, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych (Dz. U. Nr 77, poz. 525). Doskonalenie zawodowe obejmuje w szczególności następujący zakres:

 

1) system ratownictwa medycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w innych krajach,

 

2) jednostki współpracujące z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczny,

 

3) organizacja systemu powiadamiania,

 

4) zasady i procedury przyjmowania wezwań oraz dysponowania zespołami ratownictwa medycznego,

 

5) wybrane zagadnienia z medycyny ratunkowej niezbędne do realizacji zadań dyspozytora medycznego,

 

6) podstawy prawne i zasady współdziałania z jednostkami współpracującymi z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne oraz innymi jednostkami realizującymi zadania z zakresu ratownictwa, a także służbami porządku publicznego, w tym zadania i zasady działania krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

 

7) zasady zbierania wywiadu medycznego, podstawy i algorytmy zbierania wywiadu medycznego przez dyspozytorów medycznych, system kodowania i kwalifikacji wezwań,

 

8) podstawy odpowiedzialności karnej i cywilnej dyspozytora medycznego,

 

9) zasady komunikacji i postępowania dyspozytora medycznego z osobami z zaburzeniami psychosomatycznymi,

 

10) zasady komunikacji i postępowania dyspozytora medycznego z dziećmi,

 

11) zasady komunikacji i postępowania dyspozytora medycznego z osobami o utrudnionym kontakcie,

 

12) zasady udzielania pierwszej pomocy oraz zasady przekazywania niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej pomocy,

 

13) zasady współpracy z lotniczymi zespołami ratownictwa medycznego, wskazania do ich użycia i sposób dysponowania,

 

14) zasady korzystania ze środków łączności na potrzeby systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne,

 

15) zasady korzystania ze sprzętu do nawigacji satelitarnej na potrzeby systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne;

 

16) zasady czytania i analiza map w pozycjonowaniu zdarzeń,

 

17) zasady postępowania w przypadku wystąpienia katastrof naturalnych lub awarii technicznych w rozumieniu ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. Nr 62, poz. 558 i Nr 74, poz. 676 oraz z 2006 r. Nr 50, poz. 360 i Nr 191, poz. 1410),

 

18) zasady postępowania w przypadku zdarzeń masowych i katastrof,

 

19) zasady koordynacji działań ratowniczych na poziomie województwa oraz w przypadku potrzeby użycia zespołów ratownictwa medycznego spoza obszaru województwa,

 

20) zadania lekarza koordynatora ratownictwa medycznego i zasady współpracy.

 

Dyspozytor medyczny przyjmuje powiadomienia o zdarzeniach, ustala priorytety i niezwłoczne dysponuje zespołami ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia.

 

Umiejętności, jakie uzyskują dyspozytorzy medyczni w trakcie kształcenia, doskonalenia zawodowego, a także co najmniej 5-letniego doświadczenia w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w pogotowiu ratunkowym, szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale anestezjologii i intensywnej terapii lub w izbie przyjęć szpitala powinny być wystarczające do prawidłowego podejmowania decyzji o zadysponowaniu zespołów ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia (jeśli nie zachodzą przyczyny uniemożliwiające realizację zgłoszenia – np. brak wolnych ZRM, czy niewłaściwe przekazanie informacji przez zgłaszającego).

 

Osoba wzywająca zespół ratownictwa medycznego, za pośrednictwem numeru alarmowego 112 lub 999, w sposób spokojny i opanowany powinna udzielić niezbędnych informacji dyspozytorowi medycznemu o:

 

  • rodzaju zdarzenia, liczbie osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego,

  • miejscu zdarzenia,

  • stanie zdrowia osób poszkodowanych,

  • danych osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego obejmujących, w miarę możliwości, imię, nazwisko, płeć i wiek,

  • swoich danych obejmujących imię i nazwisko.

 

Dyspozytor medyczny przeszkolony jest w zakresie zbierania informacji od osób wzywających pomocy, zgodnie z protokołem skierowanym na rozpoznawanie stanu przytomności i jakości oddychania poszkodowanego. Dzięki temu może on, przez telefon, udzielić niezbędnego instruktażu osobie wzywającej pomocy, w jaki sposób należy wykonać podstawowe czynności resuscytacyjne w zakresie pierwsze pomocy. Informacja przekazana przez zgłaszającego dotycząca stanu osoby, do której wzywa on pomoc, a także ocena zebranego wywiadu przez dyspozytora jest podstawą dysponowania lub odmowy dysponowania zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia. Każda rozmowa stanowiąca zgłoszenie przychodzące na numer alarmowy jest nagrywana i archiwizowana.

 

Zgodnie z § 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 maja 2007 r. w sprawie ramowych procedur przyjmowania wezwań przez dyspozytora medycznego i dysponowania zespołami ratownictwa medycznego, procedura przyjmowania wezwań przez dyspozytora medycznego obejmuje – w razie stwierdzenia na podstawie wywiadu medycznego braku stanu nagłego zagrożenia zdrowotnego – poinformowanie osoby dzwoniącej o odmowie zadysponowania zespołu ratownictwa medycznego z podaniem przyczyn odmowy i zaleceń dotyczących dalszego postępowania.

 

W odniesieniu do wymagań, jakie muszą spełniać dysponenci zespołów ratownictwa medycznego informuję, iż zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym wojewoda powierza przeprowadzenie postępowania o zawarcie umów z dysponentami zespołów ratownictwa medycznego na wykonywanie zadań zespołów ratownictwa medycznego, zawieranie, rozliczanie i kontrolę wykonania tych umów dyrektorowi właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Na podstawie art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm) Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Ocenie podlegają warunki realizacji świadczeń (kwalifikacje personelu medycznego uprawnionego do medycznych czynności ratunkowych oraz wyposażenie w wyroby medyczne, produkty lecznicze i środki łączności spełniającego cechy techniczne i jakościowe Polskiej Normy zharmonizowanej z normami europejskimi ambulansu) przedstawione przez poszczególnych oferentów oraz proponowana cena.

 

W uzasadnionych przypadkach NFZ może nałożyć na dysponenta karę wynikającą z umowy (kara grzywny lub zerwanie umowy). Innym postępowaniem jest wszczęcie wyjaśnienia sprawy przez poszkodowanego na drodze cywilnej i uzyskanie z tego tytułu odszkodowania.

 

Z poważaniem,

 

/-/ Agnieszka Gołąbek

 

.

 

Advertisements
  1. toni
    20/09/2012 o 14:35

    pieknie cacy napisane, elokwentne wyrazenia, spojnosc gramatyczna jest- ale gdzie tu jest odpowiedz na zadane pytanie? konkretow konkretow i jeszcze raz konkretow brak !!

  2. tomek
    08/09/2012 o 18:53

    to jest odpowiedź? To jedna wielka kpina! Gdzie konkrety? Gdzie merytoryka? To pi…..nie to absurd jakiś!

  3. klon
    08/09/2012 o 18:19

    ble, ble, ble, ble, jak zwykle urzędasy napisały co chciały, ale trują

    • Komunka
      11/09/2012 o 15:20

      masz rację, bleblebleble. Ministerstwo chyba uważa, że odpowiada matołkom a nie komuś kto nieco ma pojęcie o temacie. Zupełnie jak za PRL

  4. kum
    08/09/2012 o 17:43

    ale bełkot, o Mamusiu kochana!!!! Panie Arłukowicz! Pan się podpisał pod tym???

  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: